Jednodniówka Narodowa :: jednodniowka.pl
Strona Główna Artykuły Galeria ForumMaj 24 2019 05:11:59
Nawigacja
Strona Główna
Artykuły
Galeria
Kategorie aktualności
Linki
Szukaj

Forum

Redakcja
Kontakt
Archiwalna wersja JN
Regulamin komentarzy
Użytkowników Online
Gości Online: 8
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanch Uzytkowników: 70
Najnowszy Użytkownik: carlos
Losowe zdjęcie
19
19
Marsz Pamięci w Warszawie - 11.07.2013
Polecamy

Wątki na Forum
Najnowsze Tematy
Wojna ekonomiczna USA
Ataki wrogów Narodow...
Pakt Ribbentrop-Beck...
Reforma SN polityka ...
Wolna Polska narodowa
Najciekawsze Tematy
Uczmy się angiels... [50]
Kto pomoże mi sfo... [46]
Bałkany [35]
Klerykalna Partia... [33]
Mateusz Piskorski... [32]
Shoutbox
Tylko zalogowani mogą dodawać posty w shoutboksie.

Adam Smiech
10/03/2014 10:21
No, ostrożnie ze słowami, panie anonimie! Może by tak zerwać przyłbicę i stanąć, jak mężczyzna, twarzą w twarz? Brak argumencików, to plujemy, co?

Yareck
04/03/2014 21:18
Jesteście ostoją... politycznej prostytucji. Więcej pisać nie trzeba!!!

Piotr Kolczynski
22/01/2012 21:55
Może być?

Marzena Zawodzinska
11/11/2011 22:18
Porządek by trzeba zrobić...

Marzena Zawodzinska
31/10/2011 07:55
Ten shoutbox jest za nisko, nie widać go.

Archiwum
Nacjonalizm ukraiński - zwięzła charakterystyka część 1
Nacjonalizm ukraiński

Nacjonalizm ukraiński zrodził się w latach 1920-ch XX stulecia jako terrorystyczny ruch ukraiński (halicki), występujący w formie zorganizowanej w postaci powstałej w 1920 roku Ukraińskiej Wojskowej Organizacji (UWO) i powołanej do życia w 1929 roku Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN), oraz w formie niezorganizowanej w postaci sympatyków tego ruchu. Ideologia, programy polityczne i praktyka ukraińskiego ruchu nacjonalistycznego uzasadniają zakwalifikowanie go do ruchów faszystowsko-nazistowskich, określanych w literaturze zachodniej mianem "nacjonalizmu integralnego", w ukraińskiej nacjonalistycznej literaturze mianem "czynnego nacjonalizmu", będącego przeciwieństwem tradycyjnych nacjonalizmów europejskich.

Rodowodu ukraińskiego ruchu nacjonalistycznego doszukiwać się należy w przegranej w latach 1918-1919 wojnie (halickiej) Zachodnio-Ukraińskiej Republiki Ludowej z Polską (ZURL, która nie obejmowała Wołynia). Część oficerów Ukraińskiej Halickiej Armii (UHA) nie pogodziła się z przegraną, wyemigrowała do Europy Zachodniej, częściowo do Czechosłowacji, i tam powołała do życia Ukraińską Wojskową Organizację, której celem była bezwględna, mająca być prowadzona wszelkimi środkami, walka z Polską o utworzenie w Halicji ukraińskiego Piemontu przyszłego państwa ukraińskiego. Animatorami ukraińskiego ruchu nacjonalistycznego byli przede wszystkim haliczanie, najważniejszą rolę w jego tworzeniu odegrał płk. UHA Jewhen Konowalec.

Obok UWO, w latch 20-ch XX wieku w Europie Zachodniej działały niewielkie ukraińskie emigracyjne organizacje: Związek Ukraińskich Nacjonalistów, Związek Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, Związek Ukraińskich Faszystów, Legia Ukraińskich Nacjonalistów, Grupa Ukraińskiej Młodzieży Narodowej, które, jak i UWO, pod wpływem nurtujących w tym czasie w Europie Zachodniej idei faszystowskich, same zaczęły wyraźnie ewoluowaæ w kierunku ich absorbcji. W tym samym czasie na terenie Polski, w Halicji, w gimnazjach ukraińskich działała wyraźnie faszyzująca Organizacja Wyższych Klas Gimnazjów Ukraińskich, oraz we Lwowie Grupa Ukraińskiej Młodzieży-Państwowców, z tych dwu oranizacji w 1926 roku został utworzony Związek Ukrańskiej Młodzieży Nacjonalistycznej. Wszystkie te organizacje na odbytym w Wiedniu w dniach 28 stycznia – 3 lutego 1929 roku I. Kongresie Ukraińskich Nacjonalistów powołały do życia Organizację Ukraińskich Nacjonalistów (OUN), z tym że, ze względów taktycznych, aby nie obarczać nowopowstałej OUN odpowiedzialnością za prowadzony na terenie Polski przez UWO terror i dywersję, ta ostania przez kilka lat jeszcze występwała pod swoją starą nazwą - UWO. Na czele OUN stanął twórca UWO – Jewhen Konowalec. I. Kongres OUN przyjął na swe ideologiczne uzbrojenie doktrynę D. Doncowa, ustalił cele strategiczne i polityczne oraz wytyczył zadania praktyczne dla ukraińskiego ruchu nacjonalistycznego.

Pojęcie integralnego nacjonalizmu ukraińskiego. Na pojęcie integralnego nacjonalizmu ukraińskiego składają się trzy, stanowiące nierozerwalną całość, elementy: a) zasady ideologiczne nacjonalizmu ukraińskiego; b) założenia programowe nacjonalizmu ukraińskiego; c) działalność praktyczna struktur nacjonalizmu ukraińskiego. Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów nie była partią polityczną sensu stricto, ona powstała jako zorganizowany ruch ideologoczno-polityczny na wzór zakonu, którego członkowie składali przysięgę wiernośći, posłuszeństwa i bezgranicznego oddania na pistolet (oznaczający śmierć za zdradę), wystąpienie z OUN było niemożliwe.

Ideologia nacjonalizmu ukraińskiego. Jedynym twórcą ideologii nacjonalizmu ukraińskiego był Dmytro Doncow, on wyczuł potrzebę stworzenia dla nowopowstającego faszyzującego ruchu ukraińskiego nowej doktryny. D. Doncow, nie pozostając w strukturach organizacyjnych UWO (ani później w OUN), od 1921 roku podjął współpracę z tą organizacją w duchu rodzącego się nacjonalizmu ukraińskiego, redagował wychodzące we Lwowie czasopismo Literaturno-Naukowyj Wistnyk. Doktryna D. Doncowa, sformułowana przez niego w pracy Nacionalizm (Lwów-Żółkiew,1926), została formalnie przyjęta na uzbrojenie ideologiczne OUN na jej I. Kongresie, to znaczy w 1929 roku.

D. Doncow w swej doktrynie idzie o wiele dalej, niż faszyzm włoski i nazizm niemiecki. Faszyzm włoski faktycznie nie miał sformułowanej doktryny, zastępowała ją praktyka włoskiego faszyzmu w postaci zlikwidowania systemu parlamentarnego i stworzenia systemu zhierachizowanego narodu, na czele którego stał Duce, mający do dyspozycji formację partyjną – "czarne koszule"; faszyzm włoski był skrajnie prawicową dyktaturą z tendencjami do ekspansji terytorialnej w postaci zdobywania nowych kolonii. Nazizm niemiecki w zakresie ideologii wychodził z założeń rasizmu, wyższości rasy nordyckiej (aryjskiej) nad innymi rasami. Doncow zaś wyszedł z założenia, że nacje stanowią gatunek w przyrodzie, co oznacza, że poszedł on dalej, niż doktryna nazizmu, która, będąc rasistowską, jednake cały ród ludzki traktowała jako jeden gatunek w przyrodzie.

W zakresie stosunków między narodami zaliczenie w doktrynie Doncowa nacji do gatunku w przyrodzie (łac. species), powoduje, zgodnie z darwinizmem społecznym, przyjęcie poglądu, że nacje pozostają ze sobą w permanentnej wrogości, w stanie ciągłych wojen o byt i przestrzeń. Formułując swoją doktrynę, Doncow miał na myśli przede wszystkim nację ukraiñską, wskazywał jej drogi rozwoju. Chociaż w naturze narodu ukraińskiego nie leżą podboje, to wyłożone przez Doncowa zasady odpowiadały poglądom i dążeniom rodzącego się właœnie nacjonalizmu ukraińskiego, będącego ukraińską odmianą faszyzmu.

Zaliczenie w doktrynie Doncowa nacji do gatunku w przyrodzie pociągnęło za sobą sformułowanie przez tegoż sił motorycznych nacjonalizmu ukraińskiego, którymi były: wola, rozumiana jako niczym nieograniczone chcenie; siła w postaci tężyzny fizycznej nacji z jednoczesnym lekceważeniem intelektu; łączący się z tą zasadą woluntaryzm; przemoc zgodnie z zasadą, że słaby musi ulec silniejszemu; ekspansja, będąca bezpośrednim skutkiem zaliczenia nacji do gatunku w przyrodzie, uzasadniana tym, że silniejszy wypiera słabszego w walce o byt i przestrzeń; amoralność, która w systemie sił motorycznych nacjonalizmu ukraińskiego odgrywa dużą rolę i tłumaczy metody eksterminacji ludności polskiej, jak też ukraińskiej w czasie II. wojny światowej i co najmniej 5 lat po jej zakończeniu. Relatywizm moralny w doktrynie Doncowa odgrywa istotną rolę, zgodnie z nim wszystko jest dobre, co jest dobre dla nacji, z tym, że o "dobru nacji" bardzo często decydowali małopiśmienni lub pozbawieni skrupułów moralnych fanatacy.

W zakresie stosunków wewnętrznych nacja, według Doncowa, zbudowana jest na zasadzie hierachicznej: na czele nacji stoi wódz, mający do dyspozycji warstwę lepszych ludzi (członków OUN), którzy wobec reszty narodu (nazywanego przez Doncowa tłumem, nieokiełznanym bydłem itp.) stosują twórczą przemoc.

Ilustracją ideologii nacjonalizmu ukraińskiego są sformułownia jej twórcy - D. Doncowa i głównego teoretyka nacjonalizmu ukraińskiego - M. Sciborśkiego.

Z pracy D. Doncowa Nacionalizm (w zakresie stosunków między narodami): Dla zdrowych species (nacji-narodów – W.P.) instynkt woli niczym nie jest ograniczony. Utwierdzenie prawa do życia, przedłużenia rodu ma u nich charakter aksjomatyczny, stoi przed wszystkim. To wieczne aracjonalne prawo nacji do życia stawiane jest ponad wszystko doczesne, fenomenalne, dające się uchwycić, racjonalne: ponad życie danej jednostki, ponad krew i śmierć tysięcy, ponad dobrobyt danej generacji, ponad abstrakcyjne rozumowe kalkulacje, ponad "ogólnoludzk¹" etykę, ponad wykombinowane oderwane pojęcia dobra i zła ... U wielkich nacji istnieje coś, co jest wyższe niż życie jednostek ... Dla tworzących historię nacji, nacji zdobywczych, głównym celem jest panowanie i urządzanie życia na swój sposób bez względu na koszt energii narodu, bez względu na ofiary ... Teoria Darwina tłumaczy postęp zwycięstwem silniejszego nad słabszym w nieustannej walce o byt ... słaby musi zginąć po to, aby żyć mógł silniejszy ... Na tej woli (nie na rozumie), na dogmacie, aksjomacie (nie na dowiedzionej prawdzie), na samodzielnym, nie na derywatywnym postulacie, na bezdowodowym porywie musi być zbudowana nasza idea narodowa ... Głównym motorem naszego postępowania jest ślepa działalność ... Egoizm, miłość, nienawiść, porywy, złość, dążenie do podbojów – oto jest zasada, która ożywia świat ... Musimy umacniać wolę nacji do rozrostu, jej porywu do przodu i do podbojów ... Wola do życia jest jednoznaczna z żądzą panowania ... Jedną z najbardziej charakterystycznych cech woli jest bezwzględność wobec innych ... Bądźcie napastnikami i zdobywcami ... Dążenie do owładnięcia obcych terenów właściwe jest dla wszystkich organizmów ... W procesie zdobywania wytrwałość zdolnego oznacza upadek niezdolnego, oznacza zrujnowanie słabego ... Ekspansja jest nie tylko samoutwierdzeniem własnej woli do życia, ale jednocześnie zaprzeczeniem jej u innych ... Wrogość jest nieunikniona, bowiem każda wola istnieje dla siebie, jest odmienną i przeciwstawną siłą wobec innych ... Społeczność, która odrzuca ekspansję, znajduje się w stanie upadku ... Życie międzynarodowe zbudowane jest na walce, na stałym ruchu, który zamienia pokój w wojnę i wojnę na pokój ... Fanatyk uznaje swoją prawdę za objawioną, ogólną, ma ona być przyjęta przez innych. Stąd jego agresywność i nietolerancja wobec innych poglądów. Twarda wiara w hasła, które on głosi jako bezwarunkową i obowiązkową dla wszystkich prawdę, miłość do idei, którą chce on urzeczywistnić, bezwzględna nienawiść do wszystkiego, co stoi na przeszkodzie jej realizacji – oto suma przeżyć każdego rewolucjonisty, fanatyka ... Istotą fanatyzmu jest to, że jest on rujnujący i pustoszący ... Moralność, o której tutaj mówię, odrzuca "ludzkość", która zabrania szkodzenia innym, która życie ceni ponad wszystko ... jej celem ("moralności" wg Doncowa – W.P.) jest "silny człowiek", a nie "człowiek w ogóle", który swą miłością obejmuje swoje i obce ... Dobre jest wszystko, co umacnia siłę danej species, złe – co ją osłabia ... Tej walce o byt obce jest pojęcie sprawiedliwości ... Tylko filistrzy mogą odrzucać i moralnie potępiać wojnę, zabójstwa, gwałt – filistrzy i ludzie z udumarłym instynktem życia ... Te moralne idee są dobre, które idą na korzyść w walce konkurencyjnej o byt ... Historię tworzyli fanatycy ... Natura nie zna humanitaryzmu czy sprawiedliwości ... Bez gwałtu i bez żelaznej bezwzględności niczego w historii nie stworzono ... Gwałt jest jedynym sposobem, którym rozporządzają zbydlęciałe przez humanitaryzm nacje ... Ideałem jest ekspansja ...

W zakresie stosunków wewnętrznych nacji: Ukrainstwo musi sobie uświadomić, że jego idea, jeżeli chce zwycięstwa, powinna być ideą jednoznaczną, to znaczy wykluczającą wszelkie inne idee, musi bazować nie na cząstkowym, ale na całkowitym zaprzeczeniu obcych idei, dlatego musi ona być ideą wszechogarniającą ... Zmusić siłą do posłuchu otoczenie, nasadzić ideę swego, nowego ładu – oto jest pierwsze zadanie wszechogarniającej idei ... Musimy zmieść z drogi wszelkie doktryny, które stoją na zawadzie konsolidacji nacji wokół jednego ideału: demokrację, socjalizm, ideę oświaty, pacyfizm ... Nie jest wadą wodza, gdy czasem musi on spuścić przegniłą krew (własnych ziomków – W.P.) aby zmusić rozhukany żywioł pokornie zgiąć kark.

Z pracy Mykoły Sciborśkiego Naciokratija, będącej przeniesieniem doktryny D. Doncowa na instytucję państwa: Podczas gdy demokracja u podstawach swej doktryny zakładała nadmierny kult rozumu (racjonalizm, pozytywizm), a komuno-socjalizm – materię (materializm historyczny i dialektyczny), to faszyzm swoją filozofię zbudował na uznaniu ducha, woli i idei (spirytualizm, woluntaryzm, idealizm) jako na czynnikach decydujących w rozwoju historycznym ... Faszyzm sceptycznie ocenia twórcze możliwości mas ludowych, które nie są aktywnym czynnikiem postępu. Twórczość nacji wyznacza i realizuje mniejszość określana arystokracją ducha ... Faszyzm jest przede wszystkim nacjonalizmem – jest miłością do własnej ojczyzny i uczuciem patriotycznym doprowadzonym do samopoświęcenia, jest kultem ofiarnego fanatyzmu ... Wspólczesne ruchy nacjonalistyczne (faszym itp.) w nacji upatrują wartości, które przyjmowane są jako niewzruszalne dogmaty, państwo zaś utożsamiają z samą nacją jako formą organiczną jej istnienia ... Żadna zdrowa nacja nie pójdzie na samograniczanie, ona poszukuje sposobów poszerzenia na zewnątrz i na swojej drodze napotyka inne nacje, też popędzane tymi samymi, ale sprzecznymi z interesami naszej nacji, zadaniami i interesami. Tak powstaje zjawisko, które nazywamy imperializmem ... Wychodząc ze spirytualistyczno-woluntarystycznego światopoglądu, nacjonalizm ukraiński własną nację postrzega jako najwyższą, absolutną ideową i realną wartość, formułując hasło: Nacja ponad wszystko! Ideologia nacjonalizmu jest całościowa, niepodzielna, wojownicza i nieprzejednana; jej nie można uzgadniać z innymi ideologiami ... Dlatego nacjonalizm swoją ideologię buduje na maksymalizmie, zdrowym egoizmie, miłości do swego, nietolerancji wobec obcego i na aktywności zdolnej do stania się żelaznym taranem dla zmiażdżenia obcej siły, która chce stanąć nacji na przeszkodzie ... Nacjonalizm nie jest płytką partyjną teoryjką, jest to uniwersalny i nieprzejednany w swej wewnętrznej racji światopogląd ...

Ideologia nacjonalizmu ukraińskiego po dyskusji przyjęta została przez I. Kongres OUN i nigdy nie została zmodyfikowana, żadna z frakcji, żaden odłam OUN nie odszedł od niej, nie zrezygnował z niej. Ideologia nacjonalizmu ukraińskiego jest antychrześcijańska, nieuznająca ogólnoludzkich zasad moralnych. Cechą główną tego nacjonalizmu jest nienawiść do wszystkiego co jemu się sprzeciwia, można go kwalifikować jako chorobę uzasadnianej ideologią nienawiści.

Założenia polityczne nacjonalizmu ukraińskiego zostały ściśle określone na I. Kongresie OUN (1929 r.), hierachicznie można je określić jako: a) cele strategiczne maksimum; b) cele stategiczne minimum; c) metody osiągania celów nacjonalizmu ukraińskiego.

Cel strategiczny maksimum nacjonalizmu ukraińskiego wynika bezpośednio z jego ideologii i sprowadza się do ekspansji terytorialnej bez zakreślenia jej granic. Cel ten znalazł swe odzwierciedlenie w uchwale I. Kongresu OUN (1929 r.), która w punkcie 7. brzmi: Na drodze do własnego samourzeczywistnienia w formie największej intensywności znaczenia historycznego, nacja zwiększa liczebnie swe biofizyczne siły na jednocześnie poszerzonej bazie terytorialnej ... nacja stale znajduje się w stanie własnego rozrostu. Powyższe sformułowanie oznacza cel w postaci ekspansji terytorialnej nacji ukraińskiej w nieskończoność z jednoczesną asymilacją podbitej ludności. Jest to expressis verbis oznaczony faszyzm nacjonalizmu ukraińskiego.

Narzędziem do osiągnięcia celów strategicznych nacjonalizmu ukraińskiego jest państwo, dla którego uchwała I. Kongresu OUN określa zadanie: a) utworzenie polityczno-prawnej organizacji określonej jako Ukraińskie Niepodległe Państwo Soborowe (pkt 13); b) przez wprowadzenie w państwie prawicowego ustroju totalitarnego (faszyzmu) ... na zasadzie integralizmu sił społecznych wraz z ich prawami i obowiązkami, odpowiednio do ich znaczenia w całości życia narodowego (pkt 14), w którym (państwie) niepodzielną władzę będzie sprawować jeden ruch polityczny z wodzem narodu i "warstwą lepszych ludzi" na czele, bowiem, jak postanawia uchwała OUN, pierwszym zarodkiem biorącym na siebie zadania nacjonalizmu ukraińskiego jest powołana do życia Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów, zbudowana na zasadach: wszechukrainstwa, ponapartyjności i monokratyzmu (pkt 16).

Wyjaśnienia wymaga przymiotnik "soborowe" w odniesieniu do państwa ukraińskiego. W polskiej literaturze przedmiotu jest ono często tłumaczone niezupełnie jasno jako "zjednoczone" państwo ukraińskie, chodzi jednak o coś bardziej złożonego, bardziej brzemiennego w następstwa: przymiotnik "soborowe" ma swe źródło w reminiscencji historii Rosji, pochodzi od "sobirat' ziemli russkije" (przyłączać kolejne ziemie do państwa rosyjskiego), chodzi o przyłączanie do państwa ukraińskiego nowych terytoriów. Semantyka "soborowe" (ukr. "soborna 'derżawa'") oznacza państwo ukraińskie, w skład którego wchodzić mają wszystkie, zgodnie z arbitralnymi ocenami ukraińskich nacjonalistycznych działaczy, ukraińskie terytoria etnograficzne. Ten element w strategii nacjonalizmu ukraińskiego jest bardzo ważny ze względu na jego pretensje teryrorialne do państwa ukraińskiego o obszarze ok. 1.200.000 km² - od przedpola Krakowa na zachodzie (Krynica), do Morza Kaspijskiego na wschodzie; od Preszowszczyzny, południowej Bukowiny i północnego Kaukazu (Kubań) na południu, do Prypeci i dalej na północy. Z tego celu strategicznego minimim nacjonalizm ukraiński nigdy nie zrezygnował, a to, wobec należenia części tych terytoriów do Polski, Rosji, Białorusi, Moładwii, Rumunii, Słowacji – grozi konfliktem międzynarodowym. Przymiotnik "soborowe (państwo ukraińskie) oznacza dążenie do przyłączenia do niego pozostających na dziś poza państwem ukraińskim ziem o obszarze ok. 600.000 km². Na oznaczenie tych terytoriów w ukraińskiej nacjonalistycznej nomenklaturze istnieje szeroko znany skrót: USSD – "Ukrajinśka Samostijna Soborna Derżawa" – Ukraińskie Niepodległe Soborowe Państwo.

Wymaga wyjaœnienia użyte w uchwale pojęcie "integralizmu". Integralizm w ruchu politycznym rozpatrywać należy przez analogię do fizycznego ruchu wirowego, w którym wszystko w zasięgu działania wiru siłą dośrodkową wciągane jest weń. Im bliżej środka wiru, tym silniejsze jest jego działanie, oddalanie się od środka słabnie w miarę odległości. Integralizm w zakresie stosunków społecznych właściwy jest nowoczesnym ruchom (ustrojom) totalitarnym, zarówno prawicowym (faszyzm, nazizm), jak i lewicowym (bolszewizm, maoizm). Centralną siłą w takich ruchach (ustrojach) jest "wódz nacji", w bezpośredniej bliskości do niego siłą decydującą w ruchu (ustroju) stanowią jego działacze wciągający do ruchu (partii) możliwie największą liczbę społeczeństwa. Kto spośród społeczeństwa nie daje się wciągąć do ruchu (partii), ten pozostaje w statusie bezsilnego członka społeczeństwa, zaś ci, którzy aktywnie sprzeciwiają się ruchowi (partii), są likwidowani fizycznie bądź izolowani w więzieniach lub obozach zgodnie z zasadą: kto nie z nami – ten przeciwko nam. Integralizm jest istotą totalitaryzmu, ukraiński ruch nacjonalistyczny w jego formie zorganizowanej w postaci Organizacji Ukraiñskich Nacjonalistów kwalifikować należy jako ruch totalitarny, co wynika bezpośrednio z uchwały OUN.

Potwierdzeniem powiedzianego wyżej jest sformułowanie punktu 16. uchwały, zgodnie z którym w narodzie ukraińskim nie ma miejsca na demokrację, nim rządzić ma ponadpartyjna (nie dopuszczająca do powstania jakiejkolwiek partii politycznej), obejmująca cały naród ukraiński, monokratyczna Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów.

Od tych, uchwalonych w 1929 roku, założeń programowych OUN nigdy nie odeszła, nigdy ich nie zrewidowała, one nadal obowiązują w ukraińskich ruchu nacjonalistycznym.

W rozdziale III., podrozdział IV. (Polityka zagraniczna), punkty 2 i 3 uchwały I. Kongres OUN określił sposoby, za pomocą których miał być realizowany cel strategiczny minimum ukraińskiego ruchu nacjonalistycznego:

2. Całkowite usunięcie wszystkich okupantów z ziem ukraińskich, co nastąpi w toku rewolucji narodowej oraz stworzy możliwości rozwoju Nacji Ukraińskiej w granicach własnego państwa, zabezpieczy tylko system własnych sił militarnych oraz celowa polityka sojusznicza.

3. Odrzucając w zasadzie tradycyjne metody polityki ukraińskiej w postaci orientowania się w walce wyzwoleńczej na któregoś z historycznych wrogów Nacji Ukraińskiej, ukraińska polityka zewnętrzna będzie realizować swoje zadania w drodze powiązań sojuszniczych z tymi narodami, które są wrogo ustosunkowane do okupantów Ukrainy ...

Ukraińska nacjonalistyczna historiografia nie pozostawia wątpliwości co do tego, że pod pojęciem "okupanci Ukrainy" rozumieć należy nie tylko państwa, ale też zamieszkującą ziemie ukraińskie nieukraińską ludność narodów ościennych. W języku ukraińskim "usunięcie" oznacza "doprowadzenie do nieistnienia". Oznacza to, że OUN już w 1929 roku założyła eksterminację, przy pomocy siły zbrojnej OUN, "wrogiej" nieukraińskiej ludności na terenach, które uważała za ziemie ukraińskie. Polityka zewnętrzna OUN polegać miała na sojuszu przede wszystkim z Niemcami, które wrogo były ustosunkowane do Polski, a nadto na współpracy z Litwą. Państwa te w okresie międzywojennym faktycznie udzielały pomocy finansowej i organizacyjnej OUN. W tym czasie OUN była członkiem "Międzynarodówki faszystowskiej".

Działalność ukraińskiego ruchu nacjonalistycznego. W okresie międzywojennym działalność UWO i OUN skierowana była wyłącznie przeciwko władzy polskiej i przeciwko aktywnie lojalnym wobec niej Ukraińcom. W ramach tzw. "permanentnej rewolucji" członkowie UWO-OUN dokonywali aktów terroru wobec Polaków i Ukraiñców, zamordowani zostali poseł Tadeusz Hołówko, min. Bronisław Pieracki, ginęli policjanci, zamordowany został kurator szkolny Jan Sobiński (wykonawcą mordu był Roman Szuchewycz), dziennikarz ukraińki Sydir Twerdochlib, dyrektor gimnazjum ukraińkiego we Lwowie Iwan Babij, dyrektor seminarium ukraińkiego w Przemyśu Sofron Matwijas i wielu innych Polaków i Ukraińów. Jednocześie UWO-OUN prowadził akcje sabotażwe i dywersyjne – palił mienie polskie, niszczył linie komunikacyjne. Fundusze na działlnośćabotażwo-dywersyjnąUWO-OUN otrzymywał od Niemiec, Litwy, a nawet od Zwiąku Sowieckiego, wykonują dla nich zlecenia o charakterze wywiadowczym. Niezależie od tego bojówkarze UWO-OUN dokonywali akcji ekspropriacyjnych przez napady na urzęy i ambulanse pocztowe, w trakcie których po stronie napadająej i napadanej padali zabici.

DziałlnośćWO-OUN nie wyszł poza granice Polski, usiłwania poszerzenia wpłwu na sowieckąUkrainęzakońzył sięfiaskiem – agent sowiecki Pawieł Sudopłatow w maju 1938 roku w Rotterdamie dokonał udanego zamachu bombowego na twórcę UWO i OUN Jewhena Konowalca.

Przywództwo UWO i OUN ciągle przebywało poza granicami Polski, szczególnie w Niemczech i Szwajcarii, na terenie Polski, w zasadzie w Halicji, działało Krajowe Przywództwo OUN. W ukraińskiej nacjonalistycznej literaturze okresu międzywojennego Halicja i Wołyń nazywane były terminem "Kraj".

We wczesnych latach 1930-ch Jewhen Konowalec, mając na względzie obowiązujące w krajach osiedlenia Ukraińców prawodawstwo, na terenie Stanów Zjednoczonych powołał do życia paraspołeczną, kamuflującą faktyczne istnienie struktur OUN, organizację pod nazwą "Orhanizacija Derżawnoho Wyzwołennia Ukrajiny" (Organizacja Państwowego Wyzwolenia Ukrainy), zaś na terenie Kanady "Ukrajinśke Nacionalne Objednannia" (Ukraińskie Zjednoczenie Narodowe), na terenie Francji działała organizacja o tej samej nazwie. Trzonem tych organizacji byli Ukraińcy-haliczanie, którzy wymigrowali na Zachód po przegranej wojnie ZURL z Polską. Wydawana przez nich prasa ukraińska przesiąknięta była nienawiścią do Polski i Polaków.

W przedzieñ agresji Niemiec na Polskę, w dniach 26-27 sierpnia 1939 roku, w Rzymie odbył się II. Wielki Zbór Ukraińskich Nacjonalistów (WZUN), na którym, zgodnie z postanowieniami I. Kongresu OUN z 1929 roku, ustalono, że Przewodniczący PUN (PUN – Prowid Ukrajinśkych Nacionalistiw – W.P.), jako przywódca i reprezentant walk wyzwoleńczych Nacji Ukraińskiej – jest jej wodzem. Za swą działalność i decyzje Przewodniczący PUN odpowiada przed Bogiem, Nacją i własnym sumieniem, co stanowiło potwierdzenie wprowadzenia zasady wodzostwa, a więc totalitaryzmu w ukraińskim ruchu nacjonalistycznym.

W agresji Niemiec na Polskę we wrześniu 1939 roku, a tym samym w rozpętaniu II. wojny światowej, wzięła udział OUN, wystawiając do dyspozycji Niemiec batalion pod dowództwem członka Przywództwa OUN Romana Suszki, nazywany Legionem Ukraińskich Nacjonalistów. Na wycofujące się w stronę Rumunii oddziały Wojska Polskiego ukraińskie nacjonalistyczne bojówki dokonywały napadów z bronią w ręku, dokonywały też napadów na polską policję.

Po aneksji południowo-wschodnich terytoriów II. RP przez Związek Sowiecki, 20-30 tyś. nacjonalistów ukraińskich i ich sympatyków przeniosło się z Halicji do Generalnej Guberni, tworząc w Krakowie swe ośrodki dyspozycyjne.

Po okupacji Polski i utworzeniu Generalnej Guberni w Krakowie uformował się, finansowany z kasy Abwehry, kontrolowany przez działaczy OUN bliskich do przywódcy OUN Andrija Melnyka, Ukraiński Centralny Komitet (UCK) z Wołodymyrem Kubijowyczem na czele, w którym decyzje wspólnie podejmowali: W. Kubijowycz, członek przywództwa OUN R. Suszko i działający z ramienia Abwehry Theodor Oberländer. Na południowo-wschodnich obszarach Generalnej Guberni utworzone zostały placówki terenowe UCK pod nazwą "Ukrajinśki Dopomohowi Komitety" (UDK), ściśle współpracujące z administracją niemiecką - w naborze robotników do Niemiec, egzekwowaniu kontyngentów, a także w trakcie wysiedleń ludności polskiej i przesiedleń ludności ukraińskiej na Zamojszczyźnie celem stworzenia miejsc osiedlenia dla Niemców z podbitych terenów. Jednocześnie UCK-UDK prowadziły politykę intensywnej ukrainizacji terenów, zaliczanych przez OUN do "ukraińskich terytoriów etnograficznych", to znaczy na Podlasiu, w szeroko pojętej Chełmszczyźnie, na Nadsaniu i na Łemkowszczyźnie. W. Kubijowycz występował do generalnego gubernatora Hansa Franka o dokonanie przesiedleń ludności polskiej z terenów, które OUN traktowała jako ukraińskie. W następstwie działań UCK-UDK ludność ukraińska na terenie GG była uprzywilejowana w porównaniu z ludnością polską.

W pierwszej połowie 1940 roku dokonał się, zaznaczany już w pierwszej połowie lat 1930-ch, rozłam w OUN. Młodsi działacze OUN, w tym wypuszczony z polskiego więzienia Stepan Bandera, dokonali frondy wobec "starego" przywództwa OUN z płk. Andrijem Melnykiem na czele, tworząc frakcję banderowską w ukraińskim ruchu nacjonalistycznym, przez co nolens volens utworzyły siê dwie frakcje partyjne – OUN Bandery i OUN Melnyka. Pierwsi uchodzili za nieprzejednanych rewolucjonistów, drugich nazywano "kawiarnianymi rewolucjonistami". We frakcji "rewolucyjnej" znaleźli się bliscy współpracownicy S. Bandery – Jarosław Stećko, Mykoła Łebed', a także agent Abwehry Riko Jaryj pochodzący z niemiecko-węgierskiej rodziny. Faktyczny rozłam nastąpił w lutym 1940 roku i formalnie potwierdzony został na II. Wielkim Zborze Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (WZOUN) w kwietniu 1941 r., na którym "unieważniono" II. WZUN z sierpnia 1939 roku. Powstała sytuacja, w której były dwa "drugie" zbory OUN, z tego powodu od tego czasu WZUN z sierpnia 1939 r. nazywano w litaraturze II. (rzymskim) WZUN, zaś rozłamowy z kwietnia 1941 roku II. (krakowskim) WZOUN. Od tego czasu obie frakcje OUN pozostawały ze sobą we wrogości. II. (krakowski) WZOUN wprowadził do ruchu faszystowską formę przywitania: podniesienie wyprostowanej prawej ręki wyżej czubka głowy wraz ze słowami: "Sława Ukrainie" – "Herojam Sława".

W maju 1941 roku OUN wiedziała o mającej nastąpić agresji Niemiec na Związek Sowiecki, OUN Bandery w związku z tym wydała "Polityczne wytyczne", w których przewidziała rychłe nastąpienie "rewolucji narodowej", w trakcie której nastąpi "usuwanie okupantów z ziem ukraińskich", jak to przewidziała uchwała I. Kongresu OUN z 1929 roku. OUN Bandery przewidziała proklamowanie "państwa ukraińskiego" po zajęciu terenów Ukrainy przez Niemcy. W p-cie 14. "Politycznych wytycznych" powiedziano: Mandat na proklamowanie państwowoœci ukraińskiej oraz ustanowienie władzy daje nam wieloletnia rewolucyjno-wyzwoleńcza walka, spowodowanie zrywu narodowego, państwowotwórcza inicjatywna oraz faktyczna siła. W tym sfromułowaniu, co ważne, brak jest odwołania się na mandat od narodu ukraińskiego do proklamowania państwa typu faszystowskiego, takiego mandatu OUN Bandery nigdy nie uzyskała.

Obie frakcje OUN – OUN Bandery i OUN Melnyka – wzięły udział w agresji Niemiec na Związek Sowiecki w czerwcu 1941 roku: OUN Bandery dała do dyspozycji Niemiec swych członków, z których utworzone zostały w ramach Abwehry dwa bataliony: Nachtigall i Roland, piewszy z nich pod dowództwem Szuchewycza wszedł do Lwowa 30 czerwca 1941 roku, drugi zaś pod dowództwem Jewhena Pobihuszczego, w mundurach słowackich, szedł na wschód południową trasą. Bataliony te w ukraińskiej nacjonalistycznej literaturze otrzymały nazwę "Drużyny Ukraińskich Nacjonalistów" (DUN). OUN Melnyka utworzyła tzw. "Kureń Bukowiński", który po dotarciu do Kijowa został tam przez Niemców przekształcony w oddział policyjny.

Niezależnie od tych formacji, obie frakcje OUN wysłały na wschód w ślad za wojskami niemieckimi grupy swoich ludzi, po około 5.000 osób każda, nazywając je "grupami pochodnymi", których zadaniem było organizowanie administracji terenowej, milicji i grup propagandowych (redakcji gazet, wydawnictw książkowych itp.) na zajętych przez Niemców ukraińskich terytoriach. W toku wykonywania tych zadań nie było międzyfrakcyjnego współdziałania, miała natomiast miejsce rywalizacja między działaczami OUN Bandery i OUN Melnyka, a nawet mordowanie przez banderowców działaczy melnykowskich. Niektóre małe (5-6 osób) grupy dotarły ze swymi zadaniami na Ukrainę Naddnieprzańską, a nawet do Zagłębia Donieckiego, gdzie ich członkowie weszli w kontakt z przeciwnymi bolszewizmowi ukraińskimi intelektualistami. W następstwie konfrontacji poglądów tych ostatnich z ideologią nacjonalizmu ukraińskiego ani banderowcom, ani melnykowcom nie udało siê pozyskać tych ludzi dla OUN, były natomiast przypadki, że w następstwie stanowiska tych intelektualistów ounowcy tracili przekonania co do słuszności ich ideologii.

30 czerwca grupa OUN Bandery z Jarosławem Stećką na czele, przy współdziałaniu z batalionem Nachtigall, bez przyzwolenia Niemiec, dokonała "proklamacji państwa ukraińskiego", czym postawiła Niemcy przed faktem dokonanym. Akt "proklamacji" został ogłoszony przez lwowską rozgłośnię radiową oraz w szeregu gazet banderowskich, których wydawanie nastąpiło już w pierwszych dniach lipca 1941 roku. W "proklamacji" znalazły się takie sformułowania, jak: Nowopowstałe Państwo Ukraińskie będzie ściśle współdziałać z Nacjonal-Socjalistycznymi Wielkimi Niemcami, które pod przewodem swego Wodza Adolfa HITLERA tworzą nowy ład w Europie i świecie ... Niech żyje Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów! Niech żyje przywódca Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów i Narodu Ukraińskiego STEPAN BANDERA! ... Chwała bohaterskiej Armii Niemieckiej i jej Führerowi Adolfowi Hitlerowi! "Proklamację" poparł arcybiskup greckokatolicki Andrij Szeptycki oraz prawosławny biskup łucki Polikarp.

Niemcy nie pogodziły się z samowolą banderowców i nakazały odwołać "proklamację", OUN Bandery nie podporządkowała się temu nakazowi, co spowodowało ograniczenie wolności poruszania się S. Bandery, J. Stećki (w Berlinie), a szereg działaczy tej frakcji OUN zostało aresztowanych. Mimo to w dyspozycji Niemiec pozostawały: do końca 1942 roku banderowskie bataliony Nachtigall i Roland, po przeszkoleniu przekształcone pod koniec 1941 roku w 201 batalion policyjny Schutzmannshaften, który na pograniczu Ukrainy i Białorusi zwalczał partyzantkę sowiecką i dokonywał pacyfikacji wsi białoruskich; do marca-kwietnia 1943 roku, politycznie podporządkowana OUN Bandery (około 5.000 ludzi) ukraińska policja w służbie niemieckiej. Na fali sprzeczności OUN Bandery z władzą niemiecką, początkowo banderowskie redakcje terenowe przejęte zostały przez melnykowców. W Równem od 1941 roku melnykowcy zaczęli wydawać tygodnik Wołyń, jego wydawanie wznowiono w 1991 roku, pismo to obecnie opanowane jest przez banderowców. W następstwie stanowiska Niemiec w sprawie "proklamacji państwa ukraińskiego" przez banderowców, ci ostatni aż do wiosny 1943 roku zajmowali wobec Niemiec pozycję wyczekującą, melnykowcy natomiast przez cały okres wojny współpracowali z Niemcami.

Jednym z pierwszych następstw działań "grup pochodnych" i wejścia do Lwowa batalionu Nachtigall był, podsycany przez ounowców, pogrom ludności żydowskiej w samym Lwowie, powtórzony w całej Halicji pod koniec lipca 1941 roku pod hasłem "Dni Petlury", a take rozstrzelanie przez Niemców przy współdziałaniu nacjonalistów ukraińskich polskich intelektualistów.

W następstwie działań "grup pochodnych" obu frakcji OUN, po doświadczeniach rządów bolszewickich w okresie od września 1939 do lipca 1941 roku, w pierwszych miesiącach okupacji hitlerowskiej Wołynia i Halicji miał miejsce pewien rodzaj euforii ze strony ludności ukraińskiej, która nie znała faszystowskiej istoty nacjonalizmu ukraińskiego i która została omamiona wizją powstania państwa ukraińskiego. Z inicjatywy OUN w większoœci wsi ukraińskich lub mieszanych ludność sypała symboliczne mogiły, u ich stóp przemawiali ukraińscy nacjonalistyczni propagandyści, w ich przemówieniach zawarte były elementy nie tylko antybolszewickiej, ale też antypolskiej propagandy, znalazły się w nich też elementy zapowiadające czystki etniczne, popularne było hasło: "Ukraina będzie narodowościowo czysta, jak źródlana woda w szklance", to znaczy nie będzie w niej nie-Ukraińców. Sztucznie wywołana przez OUN euforia ludności ukraińskiej zaczęła wygasać: w Halicji od sierpnia 1941 roku, po tym, jak Niemcy przyłączyły ją do Generalnej Guberni, traktowanej jako obszar polski; na Wołyniu po wprowadzeniu jesienią 1941 roku niemieckiej administracji cywilnej, która zaczęła intensywną eksploatację okupowanego terenu przez nakładanie na ludność kontyngentów i przymusowy nabór młodzieży na roboty do Niemiec.

W następstwie terrorystycznej polityki władz niemieckich, w obawie przed odpowiedzialnością za niewywiązanie się z dostaw kontyngentów, celem uniknięcia wywózki do Niemiec wielu mężczyzn spośród ludności ukraińskiej uciekło "do lasu", część z nich przyłączyła się do partyzantki sowieckiej, część do powstałych antysowieckich grup zbrojnych Tarasa Bulby-Borowca, część zaś chodziła samopas.

Po klęsce Niemiec pod Stalingradem, w przewidywaniu przegrania Niemiec w II. wojnie światowej oraz w związku z uaktywnieniem partyzantki sowieckiej i oddziałów Tarasa Bulby-Borowca, na początku 1943 roku OUN Bandery doszła do wniosku, że nastąpił, przewidziany w uchwale z 1929 roku i w "Politycznych wytycznych" z maja 1941 roku, czas na wywołanie "ukraińskiej rewolucji narodowej", która miała doprowadzić do powstania banderowskiego państwa ukraińskiego. W lutym 1943 roku na swej III. Konferencji, OUN Bandery postanowiła powołać do życia swoją siłę zbrojną w postaci "Ukraińskiej Wyzwoleńczej Armii" (UWA) i, uzurpując sobie władzę państwową, wobec braku perspektyw na ochotniczy zaciąg do tej "armii", przewidziała powoływanie do niej w drodze "mobilizacji" mężczyzn-Ukraińców. Utworzona w ten sposób "armia", która latem 1943 roku przejęła od Tarasa-Bulby Borowca nazwę "Ukraińska Powstańcza Armia" - UPA, nie była ruchem powstańczym, bowiem takie składają się wyłącznie z ochotników. Trzonem dowódczym OUN-UPA zostali żołnierze, podoficerowie i oficerowie byłych batalionów Nachtigall i Roland, którzy pod koniec 1942 roku zakończyli służbę w 201 batalionie Shutzmannschaften i których OUN Bandery wezwała z Halicji do służby na Wołyniu w UPA. Pierwszymi oddziałami UPA były przybyłe na Wołyń z Halicji ochotnicze sotnie banderowców. Na rozkaz OUN Bandery w marcu-kwietniu 1943 roku przeszły „do lasu” oddziały ukraińskiej policji pomocniczej, stanowiące trzen średni UPA. Obok UPA działała też terrorystyczna, przyrównywana do niemieckiego Gestapo i sowieckiego NKWD, struktura OUN Bandery w postaci "Służby Bezpeky". Latem 1943 roku struktury OUN Bandery siłą zbrojną przyłączyły do UPA oddziały zbrojne OUN Melnyka i UPA Tarasa Bulby-Borowca.

Utworzone przez OUN Bandery zbrojne oddziały nie były w stanie prowadzić walk przeciwko siłom niemieckiem i sowieckim jednocześnie, nie prowadziły przeciwko nim walk celem ich zniszczenia, ograniczały się do działań obronnych lub napadów na małe oddziały, natomiast były one zdolne do wykonania przewidzianego uchwałą z 1929 roku "usuwania" nieukraińskiego elementu z ziem, które uważali za ukraińskie. Elementem nieukraińskim na Wołyniu i w Halicji była przede wszystkim ludność polska. Do jej planowej, masowej, doktrynalnej eksterminacji OUN Bandery przystąpiła wczesną wiosną 1943 roku, przy czym początkowo robiła to pod maską oddziałów Tarasa Bulby-Borowca, przez co niezorientowana ludność polska sprawców mordów błędnie nazywała "bulbowcami". Już w maju 1943 r. w rozmowie z biskupem prawosławnym Polikarpem komisarz Wołynia i Podola Heinrich Schöne ilość wymordowanej ludności polskiej określał na 15.000. Zmasowane mordy na ludności polskiej, w których główną rolę odgrywały bojówki "Służby Bezpeky" OUN Bandery, miały miejsce w lipcu i w sierpniu 1943 roku, w ich następstwie z rąk struktur banderowców na Wołyniu w roku 1943 padło co najmniej 60.000 ludności polskiej.

W omawianym okresie na Wołyniu (ani też w okresie międzywojennym czy w czasach historycznych) nie istniał "konflikt polsko-ukraiński". Ani Niemcy, ani Sowieci nie byli zainteresowani wyrzynaniem (termin z meldunku partyzantki sowieckiej do Moskwy) ludności polskiej: Niemcom, jak każdemu okupantowi na każdym okupowanym terenie, zależało na utrzymaniu na nim spokoju, aby móc planowo eksploatować okupowany teren, zaś paryzantka sowiecka, w obliczu działań struktur nacjonalizmu ukraińskiego, mogła liczyć na zaopatrywanie w żywność w zasadzie u ludności polskiej. Partyzantka sowiecka, jako formacja pozostającego w antyhitlerowskiej koalicji Związku Sowieckiego nolens volens mogła być (i była) traktowana jako taktyczny sojusznik Polaków w walce przeciwko Niemcom oraz w obronie przed mordowaniem jej przez banderowców.

W UPA znalazła się pewna ilość Ukraińców z Wielkiej Ukrainy oraz Uzbeków, Tatarów, Azerów, którzy zbiegli z jenieckich obozów niemieckich i nie przyłączyli się do partyzantki sowieckiej. OUN Bandery włączyła w orbitę swych zadań pewną ilość Żydów – lekarzy, rzemieślników i, po zorganizowaniu ich w dwóch obozach, wykorzystywała w swoich interesach. W miarę zbliżania się wojsk sowieckich, "Służba Bezpeky" większość Ukraińców naddnieprzańskich, wszystkich Azerów, Tatarów i innych, którzy znaleźli się w UPA, a także Żydów - wymordowała.

Dyscyplina w UPA utrzymywana była drog terroru, za ucieczkę z UPA skazywano na karę śmierci przez rozstrzelanie przed oddziałem lub przez odrąbanie głowy przed oddziałem, na karę śmierci skazywano też za sianie na defetyzmu.

Mordy masowe na ludności polskiej w Halicji rozpoczęły się w 1944 roku i trwały nawet po wejściu na jej teren wojsk sowieckich, co spowodowało utworzenie z młodzieży polskiej i ukraińskiej tzw. "Istriebitielnych Batalionów", wyłącznym zadaniem których było zwalczanie oddziałów banderowskich. W Halicji z rąk struktur OUN Bandery śmiercią męczeńską padło co najmniej dalszych 60.000 ludności polskiej. Sutuacja w Halicji była tym bardziej tragiczna, że tam była bardzo duża ilość małżeństw mieszanych polsko-ukraińskich, były więc przypadki mordowania przez banderowców rodzeństwa a nawet rodziców. Ogółem na Wołyniu i w Halicji z rąk struktur OUN Bandery padło co najmniej 120.000 ludności polskiej. Z rąk struktur OUN Bandery śmierć męczeńską poniosło ponad stu księży rzymskokatolickich, często ginęli oni przy ołtarzach podczas odprawiania nabożeństw.

Skład osobowy UPA był stale uzupełniany przez funkcyjnych OUN Bandery wchodzących w skład komórek "Org.-Mob" – Organizacyjno-Mobilizacyjnych. W czasie apogeum działań UPA liczyła około 40.000 ludzi, uwzględniając naturalną fluktuację w tej formacji, można przyjąć, że przez jej szeregi (w większej części w drodze przymusu) przeszło około 100.000 ludzi, co stanowi 1/3 procentu od zamieszkałego na Ukrainie narodu ukraińskiego.

OUN Bandery na terenie Wołynia i Halicji miała swe polityczne, często łączone z funkcjami w UPA i "S.B.", struktury, miała swe bojówki na wszystkich szczeblach w terenie (okręgi, nadrejony, rejony), a nadto w terenie z kilku wsi ukraińskich organizowane były tzw. "Samooboronni Kuszczowi Widdiły" (SKW) - Samoobronne Kuszczowe Oddziały, oraz struktury zbrojno-organizacyjne w postaci "stanic", to znaczy wsi ukraińskich lub ukraińsko-polskich. W SKW i w stanicach powołani byli przywódcy, bojówki "Służby Bezpeky", gospodarczy-zaopoatrzeniowi. OUN Bandery nakładała na ludność ukraińską kontyngenty, zabierała od niej na potrzeby swych struktur bydło, trzodę, odzież, zboże itp.

OUN Bandery, jako formacja totalitarna kierująca się zasadą: kto nie z nami – ten przeciwko nam, w miarę zbliżania się frontu wschodniego mordowała wszystkich podejrzanych o możliwość szkodzenia jej. Mordowani byli żołnierze i oficerowie sowieccy, którzy zbiegli z niemieckich obozów jenieckich i nie przyłączyli się ani do sowieckiej partyzantki, ani do UPA, usadowiając się u miejscowych rolników. Przyczyną ich mordowania było to, że znali oni jawne miejscowe struktury OUN Bandery – stanicznych, esbistów, gospodarczych, szkoleniowców itp.

Po powrocie w 1944 roku na Wołyñ i do Halicji władzy sowieckiej, struktury OUN Bandery, szczególnie jej "Służba Bezpeky" masowo mordowały tych spośród Ukraińców, którzy z własnej woli lub w wytworzonych okolicznościami warunkach podjęli pracę w sowieckich strukturach – jako przewodniczący lub sekretarze wiejskich rad narodowych, nauczyciele, milicjanci, przewodniczący kołchozów, traktorzyści, agronomi, sprzedawcy sklepowi itp. Nadto, wobec długotrwałego ukrywania się w bunkrach i schronach, mordowali tych Ukraiñców, szczególnie kobiety ukraińskie, którzy z przekonań lub z obawy przed władzą sowiecką, odmawiali żywności lub odzieży dla banderowców. "Służba Bezpeky" na pisemne polecenie przywództwa OUN Bandery stosowała wobec ludności ukraińskiej celem jej zastraszenia publiczne tortury podejrzanych o "zdradę" narodu ukraińskiego, zaś wobec podejrzanych członków OUN-UPA stosowała tajne tortury celem zmuszenia do przyznania się do rzekomej winy lub wskazania rzekomych współwinnych. Tortury, między innymi, polegały na podwieszaniu podejrzanego w toku przesłuchania nad rozpalonym ogniskiem, jak na rożnie.

Istnieje opublikowany wykaz ponad 5.000 ukraińskich ofiar banderowców, którzy zostali zamordowani w latach 1941-1950, geografia popełnienia tych zabójstw pozwala na dokonanie szacunku, zgodnie z którym ilość ofiar ludności ukraińskiej, która padła z rąk OUN Bandery, wynosi co najmniej 80.000.

Działania struktur OUN Bandery w zakresie mordowania bezbronnej ludności polskiej i ukraińskiej kwalifikować należy jako zbrodnię ludobójstwa.

Na marginesie zbrodniczych działań struktur OUN Bandery wskazać należy na istnienie i zbrodnicze działanie pozostających w służbie niemieckiej ukraińskich batalionów Schutzmannschaften oraz Ukraińskiej Policji Pomocniczej, których uczestnicy organizacyjnie podlegali OUN Bandery. Formacje te, wespół z siłami niemieckimi, brały udział w pacyfikacjach wsi ukraiñskich, na przykład jesienią 1942 roku w pacyfikacji ukraińskiej wsi Kortylisy, w nastęstwie której zamordowano lub spalono żywcem 2.875 jej mieszkańców, w tym 1.620 dzieci. Aczkolwiek bezpośrednią odpowiedzialność karną za te działania ponoszą Niemcy, którym ukraińska policja była podporządkowana, to jednak odpowiedzialność polityczna za powstanie i działania tej policji ponosi OUN Bandery. Dopiero w marcu-kwietniu 1943 roku OUN Bandery odwołała ukraińską policję ze służby Niemcom i z niej utworzyła średni trzon tworzonej UPA.

Na przełomie 1943/1944 roku, w obliczu zbliżającego się frontu sowieckiego, w przewództwie i górnych terenowych eszelonach OUN-UPA, na tle dokonywanych mordów doszło do rozbieżności, ich następstwem były czystki masowe w szeregach OUN i UPA, w ramach których fizycznie likwidowani byli z reguły wołynianie, którzy sprzeciwiali się obłędnym mordom masowym ludności ukraińskiej.

OUN-UPA nie walczyła przeciwko Niemcon celem zniszczenia ich sił, przerwa we współdziałaniu OUN Bandery z Niemcami trwała od kwietnia do grudnia 1943 roku, pod koniec 1943 roku w obliczu przesuwania się frontu wschodniego doszło, początkowo do miejscowego współdziałania banderowców z Niemcami, a od lutego 1944 roku do generalnego porozumienia między OUN Bandery i Niemcami, w ramach którego OUN-UPA zobowiązała się dostarczać Niemcom informacji wywiadowczych, Niemcy zaś mieli dostarczać dla UPA broń i amunicję.

W obliczu przewidywanej klęski Niemiec i w następstwie uzyskanych w kwietniu 1944 roku informacji co to tego, że Zchód nie podejmie współpracy ze zbrodniczą OUN Bandery, frakcja ta w lipcu 1944 roku powołała do życia "ponadpartyjny" organ w postaci "Ukraińskiej Głównej Rady Wyzwoleńczej" (ukr. - Ukrajinśka Hołowna Wyzwolna Rada – UHWR), w skład której nie weszła nawet OUN Melnyka, na czele utworzonego przez UHWR "rządu" stanął dowódca UPA i przywódca OUN Bandery, Roman Szuchewycz. W rzeczywistości UHWR była organem OUN Bandery.

Odrębnego omówienia wymaga działaność OUN Melnyka w czasie wojny. Ta frakcja OUN od wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej ubiegała się o stworzenie w ramach Wehrmachtu ukraińskich formacji wojskowych. Do czasu klęski pod Staligradem Hitler nie potrzebował ukraińskich wspólników do zwycięstwa nad Związkiem Sowieckim, dopiero po tej klęsce, w marcu 1943 roku, zgodził się on na utworzenie w ramach Waffen SS halicyjskiej dywizji, w której zabroniono używania słowa "Ukraina" i pochodnych od niego, dywizja była czysto halicyjska. W jej ramach utworzono pięć pułków policyjnych, ponad 1.200 żołnierzy w każdym, niektóre z tych pułków brały udział w pacyfikacjach wsi polskich, na przykład Huty Pieniackiej, w której w lutym 1944 roku, przy współdziałaniu z oddziałami UPA, żywcem spalono i zamordowano z broni palnej ponad 1000 Polaków. W tym samym czasie jeden z pułków policyjnych dywizji SS Galizien, wespół z oddziałem UPA, przy współdziałaniu Niemców dokonał napadu na Podkamień, w trakcie tej akcji Niemcy, w ramach współpracy z UPA, przekazali jej broń i amunicję

W lipcu 1944 roku, po połączeniu pułków policyjnych dywizji SS Galizien z pułkami armijnymi, dywizja wzięła udział w bitwie pod Brodami, gdzie została rozgromiona, spośród 11.000 jej stanu uratowało się około 3.000, reszta poległa, część dostała się do sowieckiej niewoli, a część przyłączyła się do okolicznych oddziałów UPA. Po uzupełnieniu stanu dywizji Niemcy wysłali ją do tłumienia antyhitlerowskiego powstania słowackiego, a następnie do walk z partyzantką jugosławiańską Józefa Broz-Tito. Koniec wojny zastał dywizję w Austrii, gdzie stoczyła ona kilka walk z nacierającą armią sowiecką i, w obliczu możliwości dostania się do niewoli sowieckiej, zeszła z linii frontu, udając się w kierunku zbliżających się wojsk brytyjskich, którym, na czele z dowódcą dywizji gen. SS F. Freitagiem, oddała się do niewoli. Nie polega na prawdzie twierdzenie o przemianowaniu pod koniec wojny dywizji SS Galizien na I. Dywizję nigdy nie powstałej Ukraińskiej Narodowej Armii. Żołnierze, podoficerowie i oficerowie dywizji SS Galizien otrzymują od Niemiec rentę wojskową za czas służby w niej i pozostawania w niewoli brytyjskiej.

Z dyzwizją SS Galizien łączy się istnienie 31. batalionu SD, składającego się z melnykowców-wołynian. Powstał on na przełomie 1943/44 roku, jego dowódcami byli niemieccy oficerowie SS. Batalion ten, gdy był na terenie Polski, zaczęto nazywać "Ukraińskim Legionem Samoobrony" lub "Wołyńskim Legionem Samoobrony". Ta eufeministyczna nazwa nie ma nic wspólnego z jakąkolwiek i czegokolwiek obroną. Gdy batalion w sierpniu 1944 roku dosięgnął Małopolski, od niego odłączony został oddział ok. 600 żołnierzy z dowódcą, znanym agentem niemieckim, płk. Petro Diaczenko, który udał się w kierunku powstałej Warszawy i osiągnął to miasto. Udział tego oddziału w tłumieniu Powstania Warszawskiego czeka na zbadanie. Całość 31. (wołyńskiego, melnykowskiego) batalionu SD na terenie Słowenii na początku 1945 roku została włączona do dywizji SS Galizien i ostatecznie z nią poddała się Brytyjczykom.

Niezależnie od przewidywanego wyniku wojny, OUN uważała, że terytoria na zachód od Bugu i Sanu – Podlasie, Chełmszczyzna, Nadsanie i Łemkowszyzna – mają wejść w skład państwa ukraińskiego, stąd przemarsz pod koniec 1943 roku kilku sotni z Wołynia na teren Chełmszczyzny i tworzenie na tzw. "Zacurzoniu" struktur podziemnych OUN i oddziałów UPA, jak też struktur w postaci "SKW". W 1944 roku na teren tzw. "Zacurzonia" przeszły też sotnie UPA z Halicji. Plany OUN Bandery spotkały się z przeciwdziałaniem polskiego podziemia, szczególnie AK, a po powołaniu do życia państwa polskiego, również ze strony jego formacji zbrojnych. Wobec bezspornego poglądu, zgodnie z którym te terytoria w świetle prawa międzynarodowego mają należeć do państwa polskiego, istniały uzasadnione, racjonalne powody do podjęcia działań w kierunku zniszczenia formacji OUN-UPA, a wobec tego, że były one usadowione we wsiach ukraińskich, to w toku ich zwalczania dochodziło do niezamierzonej śmierci ludności ukraińskiej niezwiązanej organizacyjnie z OUN-UPA-SKW. Odpowiedzialność za te ofiary ponosi OUN Bandery, która decydowała o usadowieniu swych się we wsiach ukraińskich.

c.d.
Komentarze
Brak komentarzy.
Dodaj komentarz
Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.
Oceny
Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.

Brak ocen.
W naszym serwisie

POST NA FORUM SERWISU ANTY ORANGE

ARTYKUŁY PROF. WIKTORA POLISZCZUKA...

ARTYKUŁY L. KULIŃSKIEJ
Tłumaczenia JN






















Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Nie jesteś jeszcze naszym Użytkownikiem?
Kilknij TUTAJ żeby się zarejestrować.

Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
Copyright © 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014