Jednodniówka Narodowa :: jednodniowka.pl
Strona Główna Artykuły Galeria ForumMaj 24 2019 05:23:00
Nawigacja
Strona Główna
Artykuły
Galeria
Kategorie aktualności
Linki
Szukaj

Forum

Redakcja
Kontakt
Archiwalna wersja JN
Regulamin komentarzy
Użytkowników Online
Gości Online: 7
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanch Uzytkowników: 70
Najnowszy Użytkownik: carlos
Losowe zdjęcie
Pomnik pamięci żołnierzy radzieckich
Pomnik pamięci żołnierzy radzieckich
Piękno pabianickiego cmentarza
Polecamy

Wątki na Forum
Najnowsze Tematy
Wojna ekonomiczna USA
Ataki wrogów Narodow...
Pakt Ribbentrop-Beck...
Reforma SN polityka ...
Wolna Polska narodowa
Najciekawsze Tematy
Uczmy się angiels... [50]
Kto pomoże mi sfo... [46]
Bałkany [35]
Klerykalna Partia... [33]
Mateusz Piskorski... [32]
Shoutbox
Tylko zalogowani mogą dodawać posty w shoutboksie.

Adam Smiech
10/03/2014 10:21
No, ostrożnie ze słowami, panie anonimie! Może by tak zerwać przyłbicę i stanąć, jak mężczyzna, twarzą w twarz? Brak argumencików, to plujemy, co?

Yareck
04/03/2014 21:18
Jesteście ostoją... politycznej prostytucji. Więcej pisać nie trzeba!!!

Piotr Kolczynski
22/01/2012 21:55
Może być?

Marzena Zawodzinska
11/11/2011 22:18
Porządek by trzeba zrobić...

Marzena Zawodzinska
31/10/2011 07:55
Ten shoutbox jest za nisko, nie widać go.

Archiwum
Integralny nacjonalizm ukraiński jako odmiana faszyzmu (krótki wykład) cz.2
Z uchwał programowych OUN

Uchwała I założycielskiego Kongresu z 1929 r. OUN zakłada: Nacjonalizm ukraiński ... zorganizowany jest na zasadach: czynnego nacjonalizmu ...[1] Całkowite usunięcie wszystkich okupantów[2] z ziem ukraińskich nastąpi w toku rewolucji narodowej ... Państwo Ukraińskie dążyć będzie do osiągnięcia jak najbardziej obronnych granic, które obejmą wszystkie ukraińskie etnograficzne tereny.[3]

Uchwała II Wielkiego Zboru Ukraińskich Nacjonalistów – WZUN (rzymskiego) z sierpnia 1939 r. mówi: Ustrój Państwa Ukraińskiego będzie zbudowany na zasadach nacjokracji ... Dyktatura Wodza zabezpieczy Państwu siłę ... Na czele państwa stanie ... Wódz Nacji ... Jedyną formą politycznej organizacji będzie OUN .

Z „Manifestu Wodza”[4] z okazji II WZUN: Każdy patriota ukraiński podporządkuje się we wszystkim OUN.

Z „Odezwy” II WZUN: Sława Wodzowi Andrijowi Melnykowi! Sława Ukrainie!

Z uchwały II (krakowskiego) WZOUN z kwietnia 1940 r.: OUN walczy ... o równość wszystkich Ukraińców w prawach i obowiązkach wobec nacji i państwa[5] ... Ziemia ukraińska – dla chłopów ukraińskich, fabryki i zakłady – dla ukraińskich robotników, chleb ukraiński – dla narodu ukraińskiego ... OUN zwalcza Żydów jako podporę moskiewsko-bolszewickiego reżymu ... OUN używa swego odrębnego, o kolorze czarnym i czerwonym, sztandaru organizacyjnego[6] ... Przywitanie organizacyjne ma formę podniesienia ręki w prawo-skos wyżej czubka głowy. Obowiązujące słowa przywitania – „Sława Ukrainie” – odpowiedź – Herojam sława”.[7]

Z „Politycznych wytycznych” OUN Bandery z maja 1941 r.: Gdy armia niemiecka rozchwieje się, reżym osłabnie ... OUN przystępuje do walki zbrojnej, do powstania zbrojnego, do TOTALNEJ walki ... zaczyna się wybuch Ukraińskiej Rewolucji[8]... Pełnię władzy w Państwie Ukraińskim OUN obejmie w swe ręce.

OUN w okresie międzywojennym była członkiem międzynarodówki faszystowskiej o nazwie „Zjazd Zagranicznych Narodowych Socjalistów” z siedzibą w Stuttgarcie, której opiekunem z ramienia NSDAP był J.Göbbels.

Wszystkie podane tutaj cytaty i informacje pochodzą z opublikowanych przeze mnie dokumentów.[9]

Działalność formacji zbrojnych OUN

Na omówienie tej części składowej pojęcia nacjonalizmu ukraińskiego nie ma miejsca w tym opracowaniu, ta działalność jest znana, ale do dziś nie doczekała się ona rzetelnej kwalifikacji politycznej i prawnej. Winę za ten stan ponosi zajmująca się stosunkami polsko-ukraińskimi nauka polska, w szczególności pion naukowy IPN. Ogólnie mówiąc, ta działalność miała charakter ludobójstwa ludności polskiej, ofiarą którego w latach 1943-44 padło co najmniej 120 000 ludzi – od niemowlęcia do ponad stuletnich starców, oraz mordów masowych cywilnej ludności ukraińskiej, ofiarą których w latach 1941 – 1950 padło co najmniej 80 000 ofiar – od niemowlęcia do starców. Udowodniony udział w ludobójstwie brały takie formacje zbrojne nacjonalizmu ukraińskiego, jak: Ukraińska policja pomocnicza, tzw. Ukraińska Powstańcza Armia, „Służba Bezpeky” OUN Bandery, utworzony z batalionów „Nachtigal’ i „Roland” 201 batalion Schümannschaften, 31 batalion SD, nazywany Ukraińskim (Wołyńskim) Legionem Samoobrony. Policyjne pułki dywizji SS-Galizien brały udział w zbrodniach wojennych. Naukowo nie jest opracowany dotychczas udział melnykowskiego „Bukowińskiego kurenia” w rozstrzeliwaniu ludności cywilnej w Babim Jarze pod Kijowem. Kureń ten dotarł w sierpniu 1941 r. do Kijowa i tam został przekształcony w oddział policyjny. Poczynając od września 1941 r. w Babim Jarze rozstrzelano około 200 tys. ludności Kijowa, w większości Żydów. W związku z tym deputowany do Rady Miejskiej w Równem M.Szkuriatiuk oświadczył: „Jestem dumny z faktu, że wśród 1.500 oprawców w Babim Jarze było 1.200 policjantów z OUN i tylko 300 Niemców”. Popierany przez prez. W. Juszczenkę min. J.Łucenko powiedział: „W Babim Jarze rozstrzeliwali Ukraińcy”. Redaktor melnykowskiego tygodnika, politolog S.Hrabowśkyj, potwierdza: „Oto paradoks Babiego Jaru: policjanci-Ukraińcy zostali włączeni do rozstrzeliwań”.

Wszytko powiedziane tutaj potwierdza, że nacjonalizm ukraiński jest odmianą faszyzmu. Taka ocena została sformułowana dawno. Uczestniczący w ukraińskim ruchu nacjonalistycznym w okresie międzywojennym, po wojnie zamieszkały w Londynie ukraiński myśliciel, Mychajło Demkowycz-Dobrianśkyj, występując pod pseudonimem „M.Łahodiwśkyj”, 1947 roku napisał: Doncow ... był tym, który wagą swego autorytetu przeważył stosunek sił i zdecydował o wyniku walki o wyzwolenie bestii w ukraińskim człowieku.[10] Grecko-katolicki ksiądz Jurij Fedoriw, doktor filozofii chrześcijańskiej, przed wojną uczestnik ukraińskiego ruchu nacjonalistycznego, w wydanej w 1959 r. w Toronto książeczce napisał: Ideologia nacjonalizmu ukraińskiego ... tu wymagało się zaprzeczenia wszystkiego, ojca i matki, Boga i sumienia, prawa i etyki, miłości bliźniego i uczuć osobistych.[11] Uczestnik i świadek wydarzeń na Wołyniu w 1943 roku, Taras Bulba-Borowiec, ani polonofil,[12] ani moskwofil, w listach otwartych do OUN Bandery,[13] pisał w tym że 1943 roku: Co wspólnego z wyzwoleniem Ukrainy mają banderowskie próby aby już teraz podporządkować masy ukraińskie swojej partyjnej dyktaturze i faszystowskiej ideologii, która jest ohydna dla narodu ukraińskiego i przeciwko której walczy cały świat ... O co wy walczycie? O Ukrainę, czy waszą OUN? O Państwo Ukraińskie, czy o dyktaturę w tym państwie?

O polskich ofiarach wiadomo dość dużo, ale prawie nic nie wiadomo o ukraińskich ofiarach faszystowskiej OUN, dlatego, i to tylko w bardzo małym rozmiarze, przykładowo tylko, wskazać należy na mordowanie ludności ukraińskiej, wynikające z publikacji z okresu, gdy na Ukrainie (w zachodnich obwodach) banderowcy zaczęli dochodzić do głosu. Dane z gazety „Prykarpatśka Prawda” z okresu od 25 X 1990 do 12 VI 1991 roku, opublikowane na 63 stronach książki pt. „Gwałt na prawdzie o zbrodniach OUN Bandery”[14], które jeszcze dziś można sprawdzić w rozmowach z żyjącymi świadkami, przykładowo mówią:

Wieś Potoczyszcze. Burnas Wasyl, s. Iwana, traktorzysta, zamordowany w 1946 r.; Bałan Paraska, c. Pawła (1908), gospodyni domowa, zamordowana w 1945 r. za to, że odmówiła wydania ounowom artykułów żywnościowych; Wołoszczuk Ołena, c. Osypa (1891), gospodyni domowa, zamoedowana w 1945 r.; Didiuk Anastazja, c. Ołeksija (1904), gospodayni domowa, zamordowana w 1945 r. za to, że odmówiła wydania ounowcom artykołów źywnościowych (...) Kostenko Hryhorij, s. Trochyma (1881), chłop indywidualny, zamordowany w 1946 r. za syna milicjanta; Kostenko Rozalia, c. Josypa (1888), gospodyni domowa, zamordowana w 1946 r. za syna milicjanta; Kostenko Anastazja, c. Hryhora (1911), gospodani domowa, zamordowana w 1946 r. za brata milicjanta (...) Kostenko Myrosław, s. Wiktor (1938), zamordowany w 1946 r. za ojca milicjanta ... I tak dalej, w jednej tylko wymienionej wsi banderowcy zmordowali 60 ludzi. O nich dziś moe mówi się ani w Polsce, ani na Ukrainie, ani nigdzie na świecie. O tych ofiarach, których było co najmniej 80 000, trzeba wiedzieć, aby nie mówić, że „Ukraińcy” mordowali Polaków, bo Polaków, Ukraińców i innych, mordowali banderowcy, ukraińscy faszyści.

Na faszystowski charakter integralnego nacjonalizmu ukraińskiego wskazałem 10 lat temu, jednaj zajmująca się stosunkami polsko-ukraińskimi nauka polska do dziś nie widzi tego.

Władze Ukrainy wobec nacjonalizmu ukraińskiego

Pod koniec roku 2006-go na Ukrainie nie ma jednolitego stosunku władz do problemu nacjonalizmu ukraińskiego – Rząd Ukrainy i większość Rady Najwyższej Ukrainy postrzegają nacjonalizm ukraiński w negatywnych kategoriach, natomiast prezydent Ukrainy Wiktor Juszczenko[15] podejmuje nieformalne i formalne kroki w kierunku uznania OUN-UPA, a więc nacjonalizmu ukraińskiego. W dniu 14 X 2006 roku prez. W.Juszczenko podpisał dekret[16], zalecający Rządowi Ukrainy przygotowanie aktów prawnych uznających formacje zbrojne OUN, a więc działające po stronie Niemiec hitlerowskich, za takie, które walczyły o wyzwolenie Ukrainy. Tym samym prez. W.Juszczenko zmierza do formalnego uznania formacji faszystowskich. W obecnej konfiguracji politycznej do takiego uznania nie dojdzie, jednakże odradzanie się faszyzmu na Ukrainie jest widoczne.[17] Prez. W.Juszczenko otacza się działaczami nacjonalizmu ukraińskiego, z jego inicjatywy ministrem sprawiedliwości Ukrainy był wspomniany wyżej Roman Zwarycz, prezesem wielomiliardowego przedsiębiorstwa „Nafohaz Ukrajiny” był „wódz” OUN Bandery na Ukrainie Ołeksij Iwczenko, obaj oni, po odsunięciu ich z funkcji, zostali doradcami prez. W.Juszczenki. To tylko kilka przykładów działalności prez. W.Juszczenki, zmierzających do uznania nacjonalizmu ukraińskiego, będącego ukraińską odmianą faszyzmu. W interesie prawdy historycznej, w interesie sprawiedliwości jest nie tylko niedopuszczenie do uznania OUN-UPA i innych formacji nacjonalizmu ukraińskiego, ale oficjalne, dokonane przez władze najwyższe Ukrainy, potępienie nacjonalizmu ukraińskiego, jego formacji zbrojnych, które dopuściły się zbrodni ludobójstwa i zbrodni wojennych, jako ukraińskiego ruchu faszystowskiego.

Władze Polski wobec nacjonalizmu ukraińskiego

Władze Polski, mimo wyraźnych przepisów prawa, w tym konstytucyjnego, nie podejmują żadnych kroków w kierunku potępienia nacjonalizmu ukraińskiego, będącego ukraińską odmianą faszyzmu. Winę za to ponosi przede wszystkim zajmująca się stosunkami nauka polska, w tym Instytut Pamięci Narodowej, a także resort nadzorujący szkolnictwo wyższe. One właśnie, zamiast ustalania prawdy historycznej, dopuszczają do zakłamywania historii, do tworzenia co raz to nowych ośrodków naukowych, uprawiających fałszowanie historii. Na uniwersytetach i w IPN powstają prace nie tylko rehabilitujące ukraiński ruch nacjonalistyczny, jego formacje zbrojne, ale i nobilitujące je, dowodem czego są liczne publikacje tych ośrodków naukowych. Na żadnym forum naukowym nie podjęto badań ani zasad ideologiczych, ani założeń programowych nacjonalizmu ukraińskiego, będącego będącego ukraińską odmianą faszyzmu. Do elementarnych wymogów każdej nauki należy badanie przyczyn zjawiska, jego etiologii. Tymczasem wobec tragicznych wydarzeń w postaci śmierci w latach 1943-44 na Wołyniu i w Halicji nie mniej, jak 120 000 ludności polskiej, nauka polska nie zdobyła się na badanie rzeczywistych przyczyn tych mordów, a więc zasad ideologicznych i założeń programowych OUN – sprawcy tych wydarzeń. Jaka jest przyczyna tego - ignorancja zajmujących się problemem stosunków polsko-ukraińskich historyków, czy wpływy polityczne? Wydaje się, że jedno i drugie. Tak czy inaczej, w dużej mierze z winy nauki polskiej, doszło do tego, że prez. W.Juszczenko, w obecności prez. Polski Lecha Kaczyńskiego, we Lwowie, sławił OUN-UPA.

W imię sprawiedliwości dziejowej, w imię prawdy historycznej, w imię deklarowanej demokracji, w imię polskiej racji stanu, w imię głoszonych zasad chrześcijańskich – nacjonalizm ukraiński, będący ukraińską odmianą faszyzmu, winien być potępiony przez władze najwyższe Polski.

Przyjazne stosunki Polski z Ukrainą nie mogą być łączone z oceną nacjonalizmu ukraińskiego. Z nauki polskiej winien zniknąć trend nobilitujący faszyzm ukraiński. Władze i ośrodki naukowe w Polsce winny przestrzegać prawa, zgodnie z którym pochwała faszyzmu jest karalna.



Grudzień, 2006 r. Wiktor Poliszczuk, Toronto


[1] To jest fragment uchwały, dotyczący formalnego przyjęcia doktryny D.Doncowa na ideologiczne uzbrojenie OUN

[2] W ukraińskiej nacjonalistycznej literaturze terminem „okupanci” określa się wszystkich nie-Ukraińców na ukraińskich, według arbitralnego określenia OUN, ziemiach etnograficznych. Ten fragment uchwały należy porównać z masowym mordowaniem ludności polskiej na Wołyniu i w Halicji w latach 1943-44

[3] Do etnograficznych ziem ukraińskich OUN zalicza nie tylko Wołyń i Halicję, ale także obszary dzisiejszej Polski (tzw. Zacurzonie), tereny należące do Białorusi, Rosji, Mołdawii, Słowacji – razem około 1.200.000 km²

[4] Był nim Andrij Melnyk

[5] Z tego wynika, że OUN nie przewidywała równych praw i obowiązków wszystkich obywateli, tylko, wzorem faszyzmu, jedynie Ukraińcom

[6] Kolory: czarny i czerwony, były kolorami NSDAP, to znaczy nazizmu niemieckiego

[7] Analogiczne przywitanie do faszystowskiego „Heil Hitler!”

[8] Należy porównać ten fragment „Wytycznych” z uchwałą I Kongresu OUN, przewidującego usunięcie okupantów w czasie „rewolucji narodowej”, a także z faktem utworzenia wiosną 1943 r. przez OUN Bandery UPA i z eksterminacją ludności polskiej

[9] Wiktor Poliszczuk: Integralny nacjonalizm ukraiński jako odmiana faszyzmu, tom III, cz. 1 Nacjonalizm ukraiński w dokumentach, Toronto, 2002

[10] Probłemy, 1947 r. nr 1, ss. 9-13, Monachium

[11] Jurij Mozil: Na Wronkach, Toronto, 1959, s. 73. „Jurij Mozil”, to pseudonim ks. Jurija Fedoriwa

[12] W przededniu agresji Niemiec na Polskę w 1939 r. był on osadzony w Berezie Kartuskiej

[13] Na które nigdy nie otrzymał odpowiedzi, rzetelności których nigdy nie podważała ukraińska nacjonalistyczna literatura

[14] Wiktor Poliszczuk: Gwałt na prawdzie o zbrodniach OUN Bandery, Toronto, 2003, ss. 200-263

[15] którego żona, urodzona w USA, do niedawna obywatelka USA, wychowana została w duchu banderowskim

[16] www.president.gov.ua/documents/5098.html

[17] Wystarczy zapoznać się tylko z portalem www.ukrnationalism.ua
Komentarze
Brak komentarzy.
Dodaj komentarz
Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.
Oceny
Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.

Brak ocen.
W naszym serwisie

POST NA FORUM SERWISU ANTY ORANGE

ARTYKUŁY PROF. WIKTORA POLISZCZUKA...

ARTYKUŁY L. KULIŃSKIEJ
Tłumaczenia JN






















Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Nie jesteś jeszcze naszym Użytkownikiem?
Kilknij TUTAJ żeby się zarejestrować.

Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
Copyright © 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014